โดย พุทธฆราวาส เกริ่นนำ เมื่อครั้งที่พระพุทธเจ้าทรงเริ้มประกาศพุทธศาสนาในชมพูทวีปนั้นพระองค์มิได้แค่เพียงคัดค้านความเชื่อของพวกเจ้าลัทธิพราหมณ์และเจ้าสำนักต่างๆเท่านั้น พระองค์ยังทรงคัดค้านระบอบการปกครองแบบ"เทวาธิปไตย"ในสมัยนั้นอีกด้วย ที่เชื่อว่าผู้ปกครองหรือรัฐบาล นั้นได้อำนาจมาจากเทพเจ้าหรือเป็นเทพเจ้าที่อวตารมาจุติเป็นมุนษย์ ซึ้งผู้คนควรให้ความศรัทธาหรือเคารพนับถือ พระองค์ทรงชี้ว่าผู้ปกครองจะได้รับการสนับสนุนจากราษฎรก็เพราะการประพฤติ ปฏิบัติและตั้งอยู่ในหลักธรรม พระองค์ทรงเรียกร้องให้เหล่าผู้ปกครองทั้งหลายถือวัตรปฏิบัติทศพิธราชธรรมและจักรวรรดิวัตร เพื่อมุ่งสู่ ความเป็น"จักรพรรรดิราช"อันเป็นระบอบการปกครองภายใต้ครรลองแห่งธรรมในพุทธศาสนา พระพุทธศาสนาได้เริ้มเข้ามาสู่ดินแดนสุวรรณภูมิในยุคสมัยของจักรพรรดิราชอโศกแห่งโมริยะวงศ์ จักรพรรดิราชองค์แรกของชาวพุทธ ซึ้งได้ส่งพระสมณทูตเข้ามานั้นคือ พระโสณะและพระอุตตระอันเป็นพระสมณฑูตสายที่ 9 ซึ้งได้ถูกส่งเข้ามาเผยแผ่ศาสนาในบริเวณนี้ (ซึ้งในสมัยก่อนที่พุทธศาสนาจะเข้ามานั้น ดินแดนแถบนี้ก็ถือเอาศาสนาพราหมณ์และผีเป็นสรณะ...
"พุทธศาสนา"เป็นมากกว่าศาสนาเพราะเป็นทั้ง ปรัชญา วิถีชีวิต สังคม การเมือง เศรฐกิจ การทหาร และวัฒนธรรม และมันยังได้ถูกน้อมนำมาเป็นอุดมการณ์ทางการเมือง ในการแก้ไขจัดการปัญหาของมนุษย์ชาติทั้งในทางโลกหรือในทางศีลธรรม ซึ้งมีคุณค่าเหนือกว่าทั้ง"ระบบเทวาธิปไตย"ทั้งหลายในสมัยโบราณที่มุ่งขูดรีดด้วยการกดให้ประชาชนหลงงมงายและต่อทั้งระบบการปกครองในทางโลกของมนุษย์ที่มุ่งสนใจแต่เรื่องราวของโลกวัตถุนิยม-อัตตานิยม ทุกระบบ ทุกแนวคิด เราสนับสนุนการตื่นรู้ด้วย ศีล สมาธิ ปัญญา เพราะนั้นคือหนทางของเรา.